287 – terapia borderline: a imię jego Prowokacja

Na terapię szłam z wielką ochotą. Dobry nastrój, małe sukcesy.
Zasypał mnie gradem pytań. Mówił dużo, jak na niego.
Wiem, że jego zamiarem nie było atakowanie mnie. Ale tak to odczułam. Miałam mu na to zwracać uwagę, wiem. Nie potrafiłam.
– Przed złością na panią chroni mnie interpretacja. Dzięki temu rozumiem mechanizmy i nie złoszczę się na panią.
– Wiem.
– Co pani wie?
A ja nie potrafiłam powtórzyć. Przecież to jasne dla mnie, co powiedział. Mimo wszystko nie potrafiłam sparafrazować. Rzecz się ma diametralnie odmienne, gdy zaczynam pisać. Wtedy nawet nie muszę się zastanawiać, po prostu wiem, co mam na myśli.
Nie znoszę takich sytuacji. Czuję się jak upośledzona.
– A gdybym teraz poprosił, żeby się pani pocięła, zrobiłaby to pani?
– Nie.
– Dlaczego?
– Bo nie chcę.
– No właśnie, bo pani robi tylko to, co chce.
I znów to samo. Atak. Najprawdopodobniej nieświadomy. Lub zamierzona prowokacja. Ale poczułam się nieswojo.
Chyba powinnam mu o tym powiedzieć.

305 Total Views 1 Views Today

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.