334 – śmierć Mrówczyńskiej?

Na poważnie rozważam uśmiercenie Mrówczyńskiej i zniknięcie z „życia publicznego”. Nie mam na to siły.
Co by nie robić, wszędzie to samo:
– Nie, nie tym razem, statut nie pozwala, to jest doskonałe, ale… Trzymam kciuki i życzę powodzenia! Nie jesteśmy zainteresowani, nie mamy takich funduszy – i tak w cholerne kółko.
Jaki jest tego sens? A jaki koszt? Straty chyba przewyższają zyski i nie mam na myśli nic materialnego.
Na cholerę komu ta Anka. Na cholerę mi?

Rozmyć się. Rozłożyć ciało na atomy. Książki na litery. I zniknąć – jak pod słońcem mgła…

Podziel się!

333 – terapia borderline: bliskość

– Odczuwa pani silny lęk przed bliskością i musimy być przygotowani na to, że im bardziej będzie się pani czuła za mną związana, tym bardziej będzie chciała to zniszczyć. Co nie znaczy, że pani tej bliskości nie potrzebuje i nie pragnie – mówił terapeuta, a ja się z nim w pełni zgadzałam.
Jestem świadoma zarówno lęku, jak i pragnienia bliskości, bezwarunkowej akceptacji, wypuszczenia terapeuty do najintymniejszych zakamarków swojego świata wewnętrznego.
I myślę, że wczorajszy sen był tego potwierdzeniem. Nie bez powodu przyśnił mi się w noc poprzedzającą sesję. Nie bez powodu śnił mi się terapeuta, który kazał mi się zwijać w kłębek i mocno mnie przytulał całym sobą. Jak i nie bez powodu nie potrafiłam o nim opowiedzieć na terapii.
Lęk jest tak silny, że nie umiem mówić wprost o tej potrzebie. Odczuwam silny wstyd przed mówieniem o bliskości. Wszystkie sny, myśli, emocje, które pojawiają się w związku z nią, nie są na sesji artykułowane. Owszem, o lęku przed nią – mówię. Jednak, gdy mam powiedzieć o czymś, co świadczy o poczuciu bliskości, przywiązania – nie przechodzi mi to przez gardło. Jestem świadoma, że terapeuta może się tego domyślać i zapewne domyśla się. Jednak, gdy pyta o różne szczegóły – nie odpowiadam. Ratuję się odpowiedzią:
– Nie wiem – często nawet nie jest to kłamstwem, bo mechanizmy obronne zwyczajnie odcinają mnie od wiedzy, której wyjawienie oznaczałoby zbyt duże zbliżenie.
– Pani Aniu, gdy odpowiada pani „Nie wiem”, to tak, jakby dawała mi pani sygnał, że nie jest zainteresowana kontaktem, trzymała mnie na dystans, mówiła „Nie chcę mi się z Tobą gadać”.
Wiem. Wiem i bardzo mi to nie odpowiada. Chcę się przełamać, ale nie potrafię. Nie umiem zacząć. Gdy układam sobie w głowie zdanie i zbieram się w sobie, żeby je wypowiedzieć, a w moim umyśle jawi się ono jako zagrażające, powstaje mur, bariera, która zamyka mi usta. I za każdym razem schemat jest ten sam. Pada pytanie:
– O czym pani myśli?
– O niczym, mam pustkę w głowie – odpowiadam, choć dobrze wiem, że to nieprawda.
Co zrobić? Jak się przełamać?
Jutro znów spróbuję. Postaram się opowiedzieć o śnie. O pragnieniu jeszcze większej bliskości i poczuciu, że bardzo się do niego zbliżyłam.
A jego pocięcie mnie – mój lęk przed zranieniem, opuszczeniem? A może wyniesione z dzieciństwa przeświadczenie, że krzywdzenie może być objawem miłości i troski?

– Zbiłem cię, dla twojego dobra, bo cię kocham – rzucił ojciec, gdy po wpierdolu leżałam obolała i wystraszona na łóżku.

W moim świecie wewnętrznym bliskość jest zagrażająca i jest źródłem największych w życiu cierpień.

Podziel się!

332 – z niedowagi w nadwagę

Kiedy dwa i pół roku temu zaczynałam leczenie ważyłam 45kg. Byłam zadowolona ze swojej figury, dbałam o siebie, zdrowo się odżywiałam. No dobra, może troszkę za mało jadłam, a Mrówek mówił, że wyglądam, jak wieszak – kwestia gustu. Miałam lekką niedowagę.
Wystarczyło trzydzieści jeden miesięcy, by z niedowagi zapuścić się do nadwagi. Przy wzroście 161cm wyhodować 67kg żywej wagi. Nie mieszczę się już w prawie żadne ciuchy – i nie, nie będę kupować większych, bo siebie takiej nie akceptuje. Rzygać mi się chce, jak na siebie patrzę.
A najgorsze jest to, że im bardziej chcę schudnąć, tym bardziej tyję…

Podziel się!

330 – terapia borderline: otworzyć sie, bardziej

Gdy usiadłam w gabinecie, dalej się trzęsłam po dzisiejszych snach.
– Miałam koszmarną noc. Do tej pory nie mogę się uspokoić – zaczęłam drżącym głosem.
– Ciekawe, co pani tak przeżywa. Ma pani jakiś pomysł?
– Nie.
Całą drogę na sesję układałam sobie w głowie to, co napisałam dziś rano. Chciałam się tym podzielić. Przeczuwam, że ten wyimaginowany terapeuta symbolizował prawdziwego. Nie potrafiłam jednak na ten temat powiedzieć ani słowa.
– Jest we mnie ogromny niepokój.
– A czym jest on spowodowany?
– Nie wiem.
– Pani Aniu, mam wrażenie, że ma pani jakieś wyobrażenie oczekiwań w stosunku do pani. Do tego, co mówić. Wydaje się pani, że powinna pani mówić o czymś konkretnym, o sprawach dla mnie istotnych – jak cięcie, wieszanie, myśli samobójcze. Ale ile można o tym mówić? To tak, jakby czytała pani w kółko ulotkę, na której jest kilka zdań. To nie wnosi nic nowego. Tydzień temu mówiła pani, że chce się pani ciąć.
– I dalej mi się chce…
– No tak, ale z niczym tego pani nie wiąże. Wypowiada pani takie zdanie i milczy. To nie pomaga rozładować napięcia, myśli pani o tym, nakręca się i w efekcie ten przymus jest jeszcze silniejszy.

Rozgadałam się. Na różne tematy.
– Jestem spokojniejsza – przyznałam na koniec sesji. Mówieniem rozładowałam część napięcia.
Ale godzinę później znów przypomniał mi się ten sen. Przymus znów bardzo ciśnie. Niemal czuję ból tych głębokich ran.
Myśli krążą wokół… przecież wiadomo czego.

Jestem bardzo zła na siebie, że nie podzieliłam się z nim tym snem. Wstyd i lęk znów uniemożliwiły całkowitą szczerość. A przecież… ufam mu. Naprawdę mu ufam.

Podziel się!