439 – może być pięknie

Siedzę na balkonie. Nerwy próbuję ukoić grą logiczną. Grzeję się w słońcu. Słucham śpiewu ptaków. Życie w swej prostocie potrafi być tak piękne!
I oddalam od siebie chore przymusy. Próbuję zignorować ból w nadgarstku i na ramieniu. Udaję, że mnie to nie rusza.
Uśmiecham się do błękitnego nieba. I w myślach, jak mantrę, powtarzam:
– Życie potrafi być piękne. Warto o nie walczyć.

189 Total Views 2 Views Today

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.