467 – emocjonalny wstyd

Jestem bardzo emocjonalna i nie jest to żadną tajemnicą. A mimo wszystko wstydzę się okazywania wrażliwości. Zupełnie, jakby wzruszenie było znienawidzoną słabością.
Oglądaliśmy film. Co chwilę stawały mi łzy w oczach. Delikatnie i ukradkiem je osuszałam. Gdy tylko pojawiły się napisy końcowe, uciekłam do kuchni. Dlaczego? Żeby Mrówek nie zauważył tych łez.
Coś się jednak zmienia. Uczę się, że wyrażanie emocji jest czymś pozytywnym. Kiedy więc wróciłam do pokoju, wyznałam:
– Super ten film. Ale zbuczałam się na nim.
Poczułam pewnego rodzaju ulgę. Przyznałam się do wrażliwości, którą przecież tak u siebie cenię. I, na przekór sobie, nie myślałam o niej w kategoriach słabości.
To samo dzieje się na terapii. Przełamuję się i pozwalam sobie na wzruszenie.
– Wzruszyła się pani mówiąc o tym – skomentował ostatnio terapeuta, gdy skończyłam opowiadać o pewnym wydarzeniu przełykając łzy.
Kiedyś zamknęłabym się w sobie. Sparalizował by mnie wstyd, że jestem tak słaba. Że nie potrafię być silna i dopuszczam do głosu emocje. Tym razem było inaczej.
– Tak, wzruszyłam się. Te emocje wciąż są żywe – odparłam z ulgą, że sobie na to pozwoliłam.
Oczyszczenie – to słowo najlepiej opisuje ten stan. Stan dopuszczenia do głosu emocji i wyrażenia ich.
Po raz kolejny – jestem z siebie dumna.

283 Total Views 2 Views Today

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.