Monthly Archives: Grudzień 2017

539 – klub 27

Od nastoletniego wieku pragnęłam dołączyć do Klubu 27. O czym zresztą pisałam w „Psychiatryku”.
Rok, w którym skończyłam 27 lat, był najgorszym w całym życiu. Wszystko się skumulowało – Autoagresja, tendencje samobójcze, autodestrukcja, negatywne emocje, niestabilność i cały ten syf, z którym osoby cierpiące na BPD muszą się zmagać na co dzień. A do tego wszystkiego kilka miesięcy odbijałam się od drzwi do drzwi, próbując otrzymać pomoc.
Dziś mam 30. Wciąż żyję i się leczę. Jest lepiej. Jest normalniej. Uczę się siebie. Nad niektórymi schematami zapanowałam i niemal zniknęły z życia.
Nanoszę ostatnie poprawki na trzeciej części „Młodego boga…”. To dziennik, który prowadziłam mając 20-27 lat.
Wydałam trzy książki. Pal sześć, że elektronicznie. Trzykrotnie spełniło się moje marzenie. Dodatkowo kolejne dwie książki czekają na wydanie, a ja zamierzam zabrać się do drugiej części „Uśpionej”.
Więc nie mówcie, że nie warto o siebie walczyć. Że nie warto się leczyć. Nie warto tak męczyć. Warto!
I ja jestem tego żywym dowodem.

538 – końcowe prace

Ostatnio rzadko tu bywam. Jakoś nie mam motywacji do pisania.
Powrót do arypiprazolu przyniósł efekty. 7,5mg we krwi i potrafię znowu działać.
Dziś skończyłam korektę „Samobójstwa na raty” i zaczęłam nanosić poprawki na wersję elektroniczną.
Niedługo będziecie mogli przeczytać demo autorskie. A wydanie? Mam nadzieję, że niedługo po nowym roku.

537 – terapia borderline: oni się znają!

Dziś miałam sesję w środku nocy, bo o 9:15 to ja się przewracam na drugi bok i śpię dalej.
Co ciekawe, byłam dziś bardziej aktywna niż zwykle. Terapeuta też to zauważył.
– Jest pani bardziej w kontakcie niż zazwyczaj. Wczesna godzina pani służy.
– Niee – pokręciłam głową. – Jak wrócę do domu, idę spać – i już nie mogłam się doczekać otulenia kołdrą.
Opowiadałam coś o „Samobójstwie na raty”.
– A dlaczego zrezygnowała pani z poprzedniej terapii? – zagaił.
Zaczęłam mu opowiadać o tym, co mi przeszkadzało w tamtym terapeucie. Nie omieszkałam pożalić się też na jego wykluczenie mnie z sesji, gdy się potnę.
– Płaciła pani za te opuszczone spotkania?
– Nie.
I tak od słowa do słowa. Nagle okazało się, że mój terapeuta zna Doktorka!
– To nie jest zły terapeuta. Znam złych, ale on się do nich nie zalicza – powiedział z przekonaniem.
– Nie mówię, że był zły. Po prostu… Nie przypasował mi.

536 – psychiatra i poprawa

Dwa tygodnie temu byłam u psychiatry. Wróciłam do arypiprazolu. Jest lepiej. Mam więcej energii, chce mi sie cokolwiek robić.
Coraz więcej pracuję zawodowo. Przed robotą robię korektę „Samobójstwa na raty”. Zostało mi 120 stron A4, 180 za mną.
Robię przymiarki do pisania drugiej części „Uśpionej”.
Nastrój wciąż nie jest najlepszy, ale nie daję się zwątpieniu. Mam cel. Mam pasję. I tego będę się trzymać!