588

Siedzimy we czwórkę przy stole. Ja z Mrówkiem i mama z tatą. Rozmawiamy, śmiejemy się. Jest bardzo miło.
Nagle pojawia się smutek i odwraca moją uwagę. I już wyłączam się z rozmowy.
Obserwuję rodziców. Widzę te same schematy, co u nas.
Skąd ten smutek? Przez chwilę zdawało mi się, że coś przeczuwam. Ale bańka prysła.
Widzę siebie w mamie. Dziwne uczucie. Widzę w ich relacji podobieństwa do naszej. Nie wiem, czy się cieszyć, czy smucić. Jestem zagubiona. Mętlik w głowie.
A przecież jest dobrze.

Podziel się!

586 – granice mojego „ja”

Wczoraj sporo myślałam. Doszłam do ważnego wniosku. Przez izolowane się i uciekanie we własny świat, mocniej czuję granice mojego „ja”. Częste wrażenie rozpływania się i bycia pochłoniętą przez innych, równoważę postawieniem grubej kreski między „ja” i „świat”.
Odizolowanie się od tego, co na zewnątrz pozwala mi czuć się sobą i nie utracić siebie. Bo przecież moja tożsamość rozpada się w palcach.

Podziel się!

585 – urlop!

Uff… Udało mi się dobrnąć do piątku. Marzyłam o weekendzie. I doczekałam się!
Mało tego. Mamy z Mrówkiem wolny cały tydzień. Urlopie witaj!
Jedziemy do moich rodziców na wieś. Mają dom pod lasem. Zamierzam ten czas spędzić aktywnie – pisząc. Hehe, żartuję. Będziemy jeździć na wycieczki rowerowe. (Ale zeszyt i długopis oczywiście biorę!)

Ostatnio nie pisałam. Jakoś nie miałam do tego głowy. Zupełnie zapomniałam o blogu. Za to „Bestseller” ma już 19 rozdziałów.

Miłego odpoczynku wszystkim!

Podziel się!