862 – jebać system

Co za dzień. Dziś wszystko mnie tak wkurwia, że mam ochotę przypierdolić każdemu, kogo widzę. Albo wybuchnąć i zalać swoimi rozdupconymi flakami cały świat. Sama nie wiem. Nie mogę się zdecydować.

Przed sesją bardzo się denerwowałam. Spodziewałam się, że Pan M. będzie roztrząsał tę środową wiadomość do niego. Ale nie, nie zająknął się o niej ani półsłówkiem. Szczerze? Choć mnie to stresowało, chciałam o tym porozmawiać. Ale, jak zwykle, nie potrafiłam poruszyć tego tematu sama z siebie. Mówiłam o lęku przed opuszczeniem w kontekście Mrówka. Jednak nie dałam rady odnieść tego do terapeuty. W efekcie jestem na siebie bardzo zła. Wiem, że muszę to przepracować. Inaczej wyjdę z tej terapii pokiereszowana. A tego wolałabym uniknąć.

Co mnie dziś jeszcze wkurwiało? Kurierzy, a jakże. Dostałam SMS-y od DPD i naszej kochanej Poczty Polskiej, że dziś zostaną mi doręczone przesyłki. Trzecia miała zostać umieszczona w Paczkomacie. Kurierzy zawsze przychodzą do nas koło południa. A tu godzina szesnasta i nic. Normalnie może i machnęłabym na to ręką, ale paczka z UPS nie może do mnie dotrzeć od półtora tygodnia… Kierowca wziął ją w poniedziałek do doręczenia i bezczelnie wczesnym popołudniem zawiózł do punktu odbioru, twierdząc, że nikogo nie było w domu. Choć jest to oczywiście wierutne kłamstwo, bo byliśmy oboje z Mrówkiem. We wtorek po siódmej rano zadzwoniłam na infolinię z reklamacją, bo nie po to biorę dostawę do domu, żeby w środku pandemii jeździć po mieście komunikacją miejską w poszukiwaniu swojej przesyłki. Dowiedziałam się, że kurier ponownie spróbuje ją doręczyć w ciągu dwóch dni roboczych. Minęło osiem dni, a paczki, jak nie było, tak nie ma.
Ostatecznie obaj kurierzy (PP i DPD) przyszli wieczorem, niedługo potem dostałam maila, że przesyłka została umieszczona w Paczkomacie. Ciśnienie trochę mi zeszło.

No i trzecia rzecz – praca. Znów robiłam coś, co bez powodzenia próbowałam skończyć od miesiąca. Po pięciu godzinach wkurwiania się, napierdalania w klawiaturę i rzucania myszką oraz mięsem, w końcu się udało. Zadziałało.

Teraz jestem w miarę spokojna, choć serce mi wali i czuję się niezdrowo pobudzona. Ale jeszcze kilka godzin temu – myślałam, że mnie rozniesie.

Aa, byłabym zapomniała.

– Chyba nie potrafi pani znaleźć sposobu na rozładowanie złości, prawda? – Zapytał dziś terapeuta.
No, kurwa, eureka! Jak on na to wpadł? Tak mnie tym wkurwił… Mówi coś oczywistego, ale nie raczy mi podrzucić choćby jednego pomysłu, co mogłabym zrobić w takim stanie. A na moje stwierdzenie, że znam tylko dwa sposoby na niedestrukcyjne danie upustu złości (spanie i zabicie lub pobicie postaci w pisanej książce), tylko przytaknął.

Mam wrażenie, że pan M. przestał się angażować tak, jak robił to wcześniej. Jakby przestało mu zależeć. Jakby miał w dupie. A może to tylko moja projekcja?

W każdym razie, jebać system. Zrobiłam sobie gin z tonikiem i zaraz biorę się za pisanie „Guru”.


Edit.

Oczywiście mało mnie wkurwili kurierzy i InPost postanowił to naprawić. Ponieważ były do mnie dwie paczki w tym samym czasie, zawieźli je, kurwa, do jakiejś pieprzonej multiskrytki dwa kilometry ode mnie. Pewnie, po co mam odbierać przesyłki z Paczkomatu oddalonego o niecały kilometr lub tego sto metrów dalej albo kolejnego, kilometr od mojego miejsca zamieszkania. Nie, odbiorę je z Paczkomatu, który jest w odległości dwóch kilometrów.

Po to, kurwa, mam jebanego Smarta i darmową dostawę na Allegro, żeby wydawać zaoszczędzoną kasę na taksówki, żeby jeździć po mieście i zbierać paczki. Albo będę brać wolne w robocie, łazić cały dzień, nabijać kroki mierzone w kilometrach i dźwigać, kurwa, kilogramy chemii gospodarczej.

Pierdolę. Trzymajcie mnie, bo ich wszystkich pozabijam!

1766 Ogółem 1 Dziś

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.