857 – nagość sześciolatki

Odkąd opowiedziałam panu M. o zapaleniu opon mózgowych, które przeszłam w dzieciństwie i hospitalizacji z nim związanej, nie mogę przestać o tym myśleć.

Od soboty towarzyszy mi ogromne wzruszenie. Co chwilę chce mi się płakać lub wręcz łzy stają w oczach. Powiedziałam o tym terapeucie na wtorkowej sesji.
– Potrafię się wzruszyć nawet na reklamie! – Żaliłam się panu M.
– Na reklamie czego? – Zainteresował się.
– No, kurwa, żadnej konkretnej. Jeszcze, żeby była rzeczywiście jakaś wzruszająca. Ale to się dzieje nawet na spocie proszku do prania! – Odpowiedziałam żywo i z pewnym oburzeniem, po czym oboje wybuchnęliśmy śmiechem.

Moja przyjaciółka B. zasugerowała, że być może to wzruszenie związane jest z faktem, że pan M. empatycznie towarzyszył mi podczas opowiadania o tamtej hospitalizacji, fakcie, że byłam tam sama, bez wsparcia rodziców. Że był obecny i wykazał zrozumienie, a ja niejako dodałam tę jego obecność do swojego wspomnienia, które charakteryzowało się ogromną samotnością. I teraz wzrusza mnie to, że emocjonalnie nie jestem już sama w tej szpitalnej sali. Może ma rację?

Ale ja nie chciałam o tym. Coś mi się przypomniało. Coś bolesnego z tamtego okresu.
Mimo że miałam sześć lat, mocno rozwinięte były we mnie poczucie wstydu i potrzeba prywatności. To był początek lat dziewięćdziesiątych, bodajże rok dziewięćdziesiąty trzeci, jak dobrze liczę. Inne czasy…

Jak dziś, pamiętam to traumatyczne przeżycie. Kąpiel, a raczej prysznic w brodziku. Pielęgniarki zagoniły wszystkie dzieci z mojej sali do łazienki (która, tak na marginesie, nie miała drzwi i idąc do toalety nie miało się ani odrobiny prywatności). Kazały się nam wszystkim rozebrać, rzuciły piżamy na stos i ustawiły w rządku. Każde dziecko było przez nie po kolei myte. Tak, na oczach pozostałych. Pamiętam, że chciałam stamtąd uciec. Nagość moja i moich towarzyszy niedoli bardzo mnie krępowała. Był we mnie bunt, niezgoda na takie traktowanie. Kiedy przyszła moja kolej, stałam bezwolnie w tym brodziku, ze łzami w oczach. Czułam ręce pielęgniarek na całym ciele i wpatrzone we mnie jakieś dziesięć par dziecięcych oczu. To było tak upokarzające… Chciałam krzyczeć „mamo, pomóż! Mamo, zabierz mnie stąd!” ale nie było do kogo. Nikt nie słyszał mojej wewnętrznej rozpaczy, poczucia odarcia z godności, prywatności i intymności. Byłam przerażona, zrozpaczona, zawstydzona do szpiku kości. I byłam z tym wszystkim SAMA.

854 – spać i płakać

Chce mi się spać. I płakać. A najlepiej płakać tak długo, aż zasnę.
Zwalam to na karby biochemii.
1. Odstawienie dotychczasowego antydepresanta branego w sporej dawce i przerzucenie się Brintellix, który jeszcze nie zaczął działać.
2. Ponad tygodniowe spóźnienie menstruacji, która łaskawie pojawiła się wczoraj i nie bierze zakładników.
W tej chwili chyba żaden związek chemiczny nie jest we mnie uregulowany, czuję to dotkliwie całą sobą.

Przeklęte wewnętrzne dziecko siedzi skulone w kącie podświadomości i ryczy ile wlezie. I drze japę, żeby je przytulić, pocieszyć, utulić do błogiego snu. Ale nie mam do tego cierpliwości. Bywają momenty, że otaczam je troską, głaszczę po głowie i powtarzam, że nie ma się czego bać, że wszystko jest dobrze. Wtedy łzy, które cisną się na oczy, jakby się cofają. Ale trwa to kilkanaście sekund i znów wszystko rozpiżdża się w drobny mak.

A na domiar złego, wizja rozstania z panem M. Tym razem to nie lęk przed opuszczeniem. A rozpacz. Zwykła, choć monstrualnych rozmiarów, rozpacz, że nieubłaganie kończy nam się czas. W tym roku, jak nigdy wcześniej, nie czekam na wiosnę. Nie chcę aby przyszła. Przeklinam przyszłoroczny maj i to, że nastanie jego koniec.

W tym tygodniu sesje mam w czwartek i piątek. Może ta kumulacja pozwoli mi się jakoś podnieść. Oby…

Cały czas chcę się przytulać do pana Mrówka. Być blisko niego, czuć się bezpiecznie. Ale nawet wtedy wybuch histerii to kwestia maleńkiego impulsu.

Niech już będzie normalnie, mózgu, proszę. Mam tyle rzeczy do zrobienia:
– naniesienie poprawek na wersję elektroniczną,
– piętrzące się projekty w robocie zarobkowej,
– napisanie blurba do książki Moniki z psychologpisze.pl,
– wybranie tematu i napisanie artykułu dla Treningu Umiejętności Społecznych,
– powrót do pisania „Guru”…

Jeszcze raz usłyszę w TV, jak podczas prezentacji pogody mówią „zgniły wyż”, to wyskoczę przez okno. Chcę, kurwa, słońca!

853 – jak ta mgła za oknem

Otula mnie jak ta mgła za oknem – smutek, złość, irytacja, bezsens, chęć poddania się i ucieczki w sen.

Wczoraj nie byłam w robocie. Nie miałam siły. Nie zrobiłam też nic związanego z pisaniem. Praktycznie cały dzień przespałam. Nie mogę wyzbyć się wrażenia, że zmarnowałam ten czas.

Dziś siedzę w pracy od wpół do ósmej. I znów to uczucie przelatującego między palcami życia. W imię czego? Zarabiania pieniędzy, by można było opłacić ZUS-y, srusy i podatki. No, i żeby jeszcze było co do gara włożyć.

Chce mi się płakać. Wyć wręcz z rozpaczy i smutku. Przyziemność obowiązków, które muszę wykonywać dobija jeszcze bardziej. Znów, mimo kryzysu, nie umiem wyzbyć się myśli, że urodziłam się dla wyższych celów.

Pana M. nie ma. Terapia dopiero w czwartek i piątek. A tak potrzebowałabym z kimś porozmawiać…

Jestem po dwóch dawkach Brintellixu. Ciekawe, kiedy zacznie działać…

Wczoraj ratowałam się lorafenem. Dziś jeszcze nie brałam. Ale z każdą chwilą, mam wrażenie, jest coraz gorzej, więc nie wiem, czy dam radę bez.

Na dworze tak „pięknie”, że nie ma nawet sensu odsłaniać okien. Jest tak ciemno, szaro, buro i ponuro, że, aby trafiać w odpowiednie litery na klawiaturze, niezbędnym jest sztuczne oświetlenie.

Tak bardzo chciałabym już wysłać „Granice obłędu” do wydawnictw. Choć trudno mi zachować nadzieję, że coś z tego będzie. No, cóż…

Oby u Was było lepiej.

852 – jeszcze chwila i wysyłam w świat

Ten weekend był wyjątkowo owocny. Udało mi się dobrnąć do końca książki z poprawkami, zredagować maila do wydawnictw oraz naskrobać Słowo od autorki.
Teraz zostało już tylko naniesienie poprawek na wersję elektroniczną i „Granice obłędu” można wysyłać w świat!

Nie ukrywam, że uważam tę powieść za najlepszą, jaka wyszła spod mojego pióra. Czy wydawnictwa będą tego samego zdania i któreś w końcu ją przyjmie? Nie wiem. Nie wiem, ale wciąż tli się we mnie nadzieja.

Dziś nie jest dobrze. Nie wiem, czy to zwykły smutek, czy wywołany faktem odstawienia sertraliny. A zeszłam z niej, by od dziś zacząć leczenie wortioksetyną. Jestem ciekawa jej działania, ale i pełna obaw. Cóż, pożyjemy, zobaczymy.

Najchętniej zrobiłabym sobie wolne – marzę o tygodniu bez pracy zarobkowej lub chociaż długim weekendzie. Niestety, plany poszły w odstawkę, bo mam spore zaległości. Nie mogę się wygrzebać ze starych projektów, a deadline’y dwóch nowych zbliżają się nieubłaganie. Właściwie to już minęły. Spływają też poprawki do wcześniejszych projektów. Odpoczynku – żegnaj.

Jestem przemęczona. Fizycznie i psychicznie. Nic mi się nie chce, nie mam na nic ochoty. Najchętniej pizdnęłabym tym wszystkim i wyjechała gdzieś daleko. Amsterdam? Sycylia? Biorę w ciemno.

Stoi koło mnie zapachowa świeczka. Jej płomień podryguje w rytm mojego oddechu, gdy odwracam głowę w jej stronę. Szczerze? Mam ochotę dmuchnąć i zniknąć jak ten płomień.

851 – jak na promie do Neapolu

Od wczoraj znów jest źle. Wszechogarniający smutek i rezygnacja. Nie chce mi się nic i na nic nie mam siły.

Jest parę minut po dziewiątej, a ja od dwóch godzin siedzę na kanapie, popijam już drugą kawę i tępo gapię się w okno. Nie potrafię się do niczego zmobilizować. Jedyne, co zrobiłam, to nastawiłam rosół dla Mrówka, żeby był gotowy, jak wstanie. Oprócz tego nic. Leży koło mnie wydruk Granic obłędu, ale nie przeczytałam ani słowa. A żeby napisać tę notatkę, musiałam wznieść się na wyżyny samozaparcia.

Mój nastrój faluje – góra, dół, jeszcze większa góra, rów Mariański. Nie potrafię sobie z tym poradzić. Na ostatniej sesji pan M. powiedział, że prawie wcale nie mówię o swoich górkach, jakbym się bała, że może mi je odebrać.
– Nie mówię , bo one nie są problemem – odpowiedziałam.
– A ja myślę, że właśnie są dużym problemem i bezpośrednio wpływają na pani kryzysy. Kiedy czuje się pani dobrze, wierzy pani, że ma ogromną moc, ale kiedy okazuje się, że jej pani nie ma, staje się to nie do zniesienia do tego stopnia, że chce się pani zabić.
Hmm… może i ma rację. Postanowiłam, że będę więcej mówić o swoim hurraoptymizmie na terapii.

Rozmawiałam również z psychiatrą na temat rewizji diagnozy depresji nawracającej. Opisałam swoje górki i wahania nastrojów w sześciu i pół tysiącu znaków. Wyszły mi prawie dwie strony A4. Po zapoznaniu się z tą ścianą tekstu, lekarz zadzwonił, by rozwiać moje wątpliwości. Otóż, według niego, mimo dużego podobieństwa, nie jest to ChAD. A na pewno, nie typowy. Gdybym miała typowy ChAD, na zestawie leków, które biorę, po dwóch tygodniach wylądowałabym w psychiatryku z silną manią.
Według mojego psychiatry są to silne dekompensacje w przebiegu zaburzeń osobowości.

Tak czy inaczej, mam dość. Moje życie do złudzenia przypomina naszą podróż promem z Palermo do Neapolu. Nie sprawdziliśmy pogodny i okazało się, że nad Włochami tamtego dnia przechodził silny front, który przyniósł ze sobą ogromny sztorm. Wiał porywisty wiatr, morze było bardzo wzburzone i fale tak ogromne, a w konsekwencji promem bujało tak bardzo, że nawet załoga miała problemy z utrzymaniem równowagi. Restauracja i kawiarnia zostały zamknięte ze względów bezpieczeństwa. Jedynie bar pozostał otwarty, ale każdy musiał trzymać swoją szklankę w ręce, gdyż nie było najmniejszej szansy, by cokolwiek utrzymało się na stolikach i ladzie. Barman pozamykał wszystko, co się dało, bo naczynia co chwilę zjeżdżały z trzaskiem tłuczonego szkła na podłogę. I tak, właśnie tak wygląda moje życie. Chwila nieuwagi i wchodzą duże straty.

Morze uspokoiło się dopiero, gdy dopływaliśmy już do wybrzeży Neapolu. Nie chcę tak. Nie chcę zakończenia tego sztormu dopiero przed śmiercią. Pragnę spokoju, gładkiej tafli wody. I życia bez obaw, w którą stronę rzuci mnie tym razem i co się stanie za chwilę.

850 – terapia borderline: przepoczwarzenie

Ciężar i trud wczorajszej sesji się opłacił. Przepoczwarzył się dziś w dobry nastrój, poczucie lekkości i zadowolenia z siebie. A do tego zaowocował. Czym, zapytacie?

Do tej pory nie mogę przestać myśleć o tym, o czym rozmawialiśmy. Ale dzięki temu doszłam do trzech, bardzo ważnych dla mnie wniosków. Wszystkie dotyczą ojca. Podejrzewałam, że złe relacje z nim miały duży wpływ na moje zaburzenie, ale nie sądziłam, że to wszystko się tak łączy, a według mnie wszystko złożyło się w całość, stało się jasne i przejrzyste.
Autoagresja, autodestrukcja, tendencje samobójcze, nieszczęśliwa, trwająca ponad pół życia miłość do Marka, lęk przed bliskością, opuszczeniem… to wszystko ma swoje korzenie w tej właśnie nieszczęsnej relacji.
Dziś czuję się jak olśniona i wprost nie mogę uwierzyć, że wcześniej tego nie dostrzegałam!

I – lęk przed ojcem
Wiele razy pisałam o tym, że w relacji z ojcem czuję duży lęk. Że boję się go panicznie jak diabeł święconej wody. Nie był to strach, że mi coś zrobi, a właśnie lęk – paradoksalny, racjonalnie nie mający podstaw do bytu. A jednak.
Wczoraj uświadomiłam sobie, że cały ten lęk tak naprawdę związany jest z lękiem przed opuszczeniem, odtrąceniem, krytyką i odebraniem miłości.
Ojciec mnie kocha od dnia moich narodzin. Jednak w dzieciństwie, a szczególnie w okresie dorastania, był niedostępny emocjonalnie, zablokowany. Często mnie krytykował, a robił to w sposób agresywny i, niejednokrotnie, okrutny. W swoich oczach musiałam być idealna, by zasłużyć na jego miłość i nie zostać opuszczona. A to wpływało na istnienie lęku przed nim. Podświadomie bałam się, że, gdy zrobię coś nie tak, spotkam się z dezaprobatą z jego strony lub krytyką czy odrzuceniem wyrażonymi wprost, co z kolei przeżywałabym, jako kolejną stratę – ponowną utratę jego miłości i bliskości. To dlatego w jego obecności byłam wiecznie spięta, bałam się wygłaszać poglądy, sprzeciwiać się mu, czułam się jak na wiecznym cenzurowanym. Wiecznie oczekiwałam w napięciu na to, kiedy znów doświadczę z jego strony emocjonalnego opuszczenia.

II – koniec terapii uruchomił lęk przed utratą miłości ojca
Pan M. uważa, że ten silny kryzys sprzed paru dni i ta determinacja, by odebrać sobie życie mogły mieć swoje źródło w wizji zakończenia terapii. Natomiast mnie po pierwszym wniosku nasunął mi się drugi. Pan M. ma rację – myśli samobójcze i nasilone akty autoagresji to agresja do ojca skierowana przeciw sobie. A ich wyzwalaczem był lęk przed opuszczeniem spowodowany kończeniem terapii. Jak to się łączy? Ano bardzo prosto.
Fakt, że mamy z terapeutą ustalony termin ostatecznego rozstania uruchamia we mnie lęk przed opuszczeniem i utratą tej relacji. Po drugie, moja relacja z panem M. to, jak zauważałam wielokrotnie, praktycznie jedno wielkie przeniesienie relacji z ojcem. W swoim wewnętrznym świecie przeżywam terapeutę jako ojca, który w końcu jest emocjonalnie dostępny, nieopuszczający, nieodrzucający, wspierający i tak dalej. W momencie, gdy odezwał się we mnie lęk przed rozstaniem z terapeutą, pobudził on lęk przed utratą miłości i bliskości ojca. To z kolei spowodowało ogromną falę agresji i złości do ojca, ale nie potrafiąc jej przyjąć i przeżyć, skierowałam ją przeciw sobie. Podświadomie zaatakowałam w ten sposób ojca, co realizowało się w pragnieniu popełnienia samobójstwa, czyli ukaraniu ojca w sposób najbardziej dotkliwy – odebraniem mu jedynego dziecka, ukochanej córki.
Przecież to takie oczywiste!

III – miłość do Marka jako odtworzenie/przeniesienie relacji z ojcem
Natomiast dziś, do dwóch poprzednich, dołączył trzeci wniosek, który odkrył przede mną tajemnicę trwającej już osiemnaście lat nieszczęśliwej i niespełnionej miłości do Marka, której trzymałam się kurczowo i nie potrafiłam puścić. Trwała ona mimo niezaprzeczalnej miłości do Mrówka i faktu, że to właśnie jego wybrałam na życiowego partnera i nie wyobrażam sobie, że moglibyśmy nie być razem.
Marka pokochałam od pierwszej chwili, gdy go zobaczyłam. Początkowo był to etap zakochania i wyczekiwania na coś więcej niż przyjaźń, która nas łączyła. Powiedział mi jednak wprost, że nic z tego nie będzie i nigdy nie będziemy razem. Ale mnie to nie przeszkadzało w cierpieniu z miłości. Obsesyjnie podsycałam to uczucie, nie pozwalałam temu płomieniowi zgasnąć. Marek, mimo upływu lat i braku kontaktu, funkcjonował w moim wewnętrznym świecie. Według terapeuty jego obraz i to uczucie ucieleśniało moje pragnienie platonicznej miłości, którą mógłby zniszczyć erotyzm. Zastanawiałam się wtedy, dlaczego tak ważnym elementem jest ta platoniczność i brak jakiegokolwiek seksualnego pożądania. Było to dla mnie niezrozumiałe. Aż do dzisiaj.
Jak grom z jasnego nieba wykiełkowała we mnie myśl, że to uczucie było tak naprawdę przeniesieniem lub odtworzeniem relacji z ojcem. Wszystko złożyło się w prostą układankę. Marek, mimo przyjaźni, emocjonalnie trzymał mnie na dystans, był niedostępny dla mnie, nieosiągalny i to miało się nigdy nie zmienić. A ja wciąż byłam tak głodna jego miłości. Tak jej pragnęłam i potrzebowałam, że, aby móc funkcjonować, wyobrażałam ją sobie, fantazjowałam o niej. Czyż to nie jest kopia relacji z ojcem, którego miłość, w swoich oczach, często traciłam, byłam jej głodna i wiecznie bałam się jej utraty? Z tej perspektywy fakt, że pragnęłam by ta miłość była platoniczna, jest oczywisty.

Jakie to wszystko jest, za przeproszeniem, kurewsko zagmatwane i popierdolone. Zaburzona relacja z ojcem wywróciła do góry nogami i zdeterminowała całe moje dotychczasowe życie. Z kolei nasza relacja była taka, jak podejrzewam, dlatego, że ojciec miał niedostępną emocjonalnie i apodyktyczną matkę. Ona z kolei pewnie też miała takiego rodzica lub rodziców, ale sięgamy w tym już do innych czasów i zupełnie innej mentalności. I tak ciągnęły się przez pokolenia te patologiczne relacje rodzinne, aż ich kumulacja doszła do mnie i tak mocno zaburzyła mój rozwój, że wyszła z tego nieźle pocharatana osobowość. Jak to określił pan M., mroczniejsza wersja dr Jeklly’a i mr Hyde’a, bo tamten przypadek, w porównaniu z moim, był lajtowy, hehe.

Już nie mogę się doczekać piątkowej sesji i chwili, gdy opowiem panu M. o swoich przemyśleniach. Ciekawa jestem, czy on myśli podobnie.

I znów wychodzi na to, że z czegoś złego wyszło coś dobrego. Może ten silny kryzys był mi potrzebny? Może te, jak to odebrałam, surowość, ostrość i powaga terapeuty, pomogły mi dostrzec to, co miałam cały czas przed nosem? Może moje życie musiało po raz kolejny zawisnąć na włosku, żebym w końcu zrozumiała, dlaczego sama mu wiecznie zagrażam?


Jakby to wielu powiedziało: nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło!

848 – i znów chce się żyć!

Kto mi to wytłumaczy? Obudziłam się dziś przed szóstą. Z nową dawką siły, energii i radości życia. Zgłupieć idzie.

Po kryzysie ani śladu. Siedzę, uśmiechając się do świata, i nanoszę poprawki na „Granice obłędu”.

Dlaczego tak jest? Dlaczego przez kilka tygodni latam jak na skrzydłach, ciesząc się ze wszystkiego, a pewnego dnia budzę się przeklinając życie? Przez jakiś czas, leżąc w łóżku i nie mając siły się z niego podnieść, planuję samobójstwo. A potem znów, nadchodzi świt, który witam z uśmiechem na ustach i dziękuję za to, że żyję.

To okropnie męczące. Życie w ciągłej niepewności. W ciągłym lęku, że to, co dobre, skończy się jak nożem odciął. Że znów będę czyhać na własne zdrowie i życie. W imię czego? Cholernych wahań w biochemii mózgu? A może to coś innego? To bardzo, bardzo niebezpiecznie. Boję się, że kiedyś w takim stanie się zabiję. A ja przecież nie chcę umierać. Nie chcę umierać, bo tak bardzo kocham życie! Mam tyle marzeń i planów. I zamierzam je wszystkie spełnić! Boję się, tak bardzo boję się tych kryzysów…

846 – kilka gorzkich słów prawdy

Kiedy jest dobrze, jestem w górce, wspieracie mnie. Piszecie miłe komentarze i maile. Jednak, gdy nadchodzi kryzys, nie tylko ja zmieniam się nie do poznania, ale i feedback od Was. Nagle jestem dla Was niedojrzałą atencjuszką i wyrachowaną manipulatorką. Nie rozumiem, skąd w Was tak diametralnie odmienne zdania…

To jest tak. Pewnego dnia się budzę i widzę, że świat jest piękny, kocham życie ponad wszystko. Czuję się niezniszczalnym i niezwyciężonym bogiem, który wszystko może i czego się nie dotknie, uda mu się. Latam ze szczęścia pod sufit. Mało jem, mało śpię. Za to cały czas jestem w ruchu, bo energia i siła chcą mnie rozsadzić od środka. Jestem nieśmiertelna, pewna siebie. Wszystko wiem, wszystko potrafię, że wszystkim sobie poradzę. Jestem tak pobudzona i szczęśliwa, że będąc sama gadam do siebie, albo śpiewam, albo tańczę. Czasem wszystko na raz. Taki stan potrafi trwać kilka tygodni. I nawet, jeśli coś wyprowadzi mnie z równowagi, szybko macham na to ręką i wracam do swojego urojonego szczęścia. Wtedy jesteście ze mną. Piszecie do mnie. Radzicie się. Cieszycie razem ze mną. Wtedy jest Was tylu…

Ale kiedyś musi się to skończyć. I wcale nie jest do tego potrzebny zewnętrzny czy wewnętrzny bodziec. Nie musi się nic stać, nie muszę o niczym pomyśleć ani dokonać nadinterpretacji. Po prostu, pewnego dnia budzę się ze łzami w oczach i przeklinam życie za to, że wciąż trwa. Cierpienie osiąga niewyobrażalne rozmiary. Przygniata kolanem do podłogi i nie pozwala złapać tchu. Cała energia, którą miałam, gdzieś ulatuje, pozostawiając po sobie bezsilność i poczucie beznadziei. Tak trudno zwlec się wtedy z łóżka. Zdaje się to być wysiłkiem większym, niż przebiegniecie ultra maratonu. Oczy zachodzą mgłą, która jak filtr, zmienia wszystko w zagrazajace otoczenie. Każdy przedmiot użytku codziennego zdaje się być odpowiednim narzędziem do odebrania sobie życia. I nic nie ma już znaczenia. Nic się nie liczy. Na niczym nie zależy. Tylko na śmierci. Na zakończeniu tego cierpienia nie do wytrzymania. I bólu nie do znieczulenia. I nagle wszyscy się odwracają. Nazywają atencjuszką i manipulatorką. Nieświadomie nakręcając tę spiralę samozagłady. Oczywiście jest jeszcze rodzina.

Mama.

[15.10, 15:52] Anka: Wiem, że jesteś po bardzo ciężkich chorobach i cieszysz się każdym dniem. Ale dla mnie każda minuta to straszna męczarnia. Chcę już odpocząć. Przestać istnieć.
[15.10, 15:54] Mama: Anula, pomyśl o swoich firankach i zasłonkach, które czekają, aby upiększyć mieszkanko

Ciocia

To może jednak się pozbierasz i przyjedziesz Fizie przytulisz?

Wizja powieszenia nowych zasłonek czy przytulenia psa cioci naprawdę nie są w stanie sprawić, że zachce mi się żyć. Ja wiem, oni się starają. Ale to wszystko jak krew w piach.

Mówicie, że wysłałam masę pożegnalnych smsów do terapeuty i psychiatry, dlatego nie wzięl ich na poważnie. Otóż nie. Zrobiłam to po raz pierwszy w ciągu tych wszystkich lat leczenia. Dlaczego? Bo byłam pewna, że o świcie będę już sztywnym wisielcem. Nigdy nie manipulowalam terapeutą ani psychiatrą. Owszem, pisałam szczerze, jak jest, jak się czuję. Ale ani razu nie wysłałam wiadomości, że się zaraz zabiję.

Przykre to, że tak o mnie myślicie. Że w kryzysie zostaje sama, co tylko potęguje sluszcznosc decyzji o odejściu.

Bo nie wierzę, że to się kiedyś skończy. Że będzie po prostu normalnie. Bez latania pod niebo i Rowów Mariańskich. Tak po prostu, stabilnie. Że amplituda między tymi skrajnymi stanami się wypłaszczy. Że choć zbliże się do Stanów emocjonalnych ludzi zdrowych. Bo to, co się dzieje teraz, wykańcza mnie. Zabija mnie kawałek po kawałku.

I tyle w temacie. Dziękuję za uwagę.

845 – wciąż tu jestem

Wczoraj wszystko miało się skończyć. Definitywnie.

Miodowa whisky on the rocks z niefiltrowanym, a tłoczonym sokiem jabłkowym koiła podniebienie. Miała utulić mnie do śmierci.

Dziś miało po mnie zostać ścierwo wiszące na klamce z zamglonymi oczami, w których sama zgasiłabym blask.

Niestety, alkohol utulił mnie do snu. Nawet nie wiem, kiedy zasnęłam. Rano obudził mnie ogromny ból głowy, łzy złości na życie, które wciąż trwa oraz poczucie wstydu i winy za te wszystkie rozesłane pożegnania, w tym do terapeuty i psychiatry.

Pragnę ukojenia. Spełnienia obietnicy, jaką daje pasek na szyi, odcinający tlen. Pragnę unicestwienia. Pragnę niebytu. Pragnę…

843 – historia lubi się powtarzać…

Jesteśmy pokłóceni. On ogląda serial na Netflixie. A ja?

Ja siedzę w tej samej kuchni, na tym samym krześle, co w 2014 roku. Na tym samym miejscu, z którego pisałam notatki, jak bardzo nie chcę żyć. Przy tym samym stole piję, a jakże, piwo, tylko tym razem inne.

Nie ma we mnie nic. Prócz cierpienia, obijajacego się od wewnętrznej, przerażającej pustki. Nie chcę żyć.

Aż trudno mi uwierzyć, że rano była sesja. To wydaje się tak odległe… Całą przepłakałam. Nie potrafiłam spojrzeć na problemy racjonalnie. Pan M. powiedział, że znów wchodzę w rolę ofiary. Pewnie ma rację. Tylko ten ból, ten cholerny Weltschmerz nie są grane. To nie części roli, a prawdziwe życie.

Chciałabym odejść, zasnąć – teraz, już w tej chwili. Wczorajsze pocięcie się niewiele dało. Wiem, że tylko unicestwienie tego ciała i umysłu pozwoli przejść do wiecznej nicości, w której nie będzie już bólu, nie będzie wypalających oczy łez.

Siedzenie w tym samym miejscu, w którym katowałam siebie i swoje pijane ciało przed psychiatrykiem, sprawia, że wszystkie wspomnienia wracają. Że zastanawiam się, jakby to było nie żyć od tych sześciu lat. Nie napisałabym ani nie wydała żadnej książki. Nie poznałabym pana M. Ale i oszczędziłabym sobie tak niezliczonej ilości cierpienia. Nie potrafię spojrzeć na nic przychylnym okiem. A w mojej głowie wciąż krąży myśl, żeby doczekać do końca maja. Jeszcze te kilka miesięcy. A potem adieu pieprzony świecie.

Mój umysł ułożył sobie plan. Krzyczy mi do ucha, że nie potrafię i nie mogę żyć. Tylko doczekać do końca terapii. Nie robić tego panu M. i nie zabijać się, będąc u niego w terapii. Byle do czerwca. By w końcu móc powiedzieć sobie „dość!”.