Category Archives: terapia borderline

563 – pytania o seks

Ostatnimi czasy terapia stała się dla mnie nieprzyjemna. Na sesje chodzę z pewną obawą.
Kiedy terapeuta po raz pierwszy od dłuższego czasu zapytał o seks, zamknęłam się w sobie. Nie chciałam na ten temat rozmawiać.
Od tego czasu na każdej sesji pada pytanie:
– Czy zmieniło się u pani coś w kwestii seksu?
Odpowiadam, że nie i nie chcę ciągnąć tematu. Pan M. jest jednak nieugięty.
Raz powiedział coś, czego nie potrafię sklasyfikować. Choć skłaniam się ku niefortunnej wypowiedzi.
– Nie byłoby dziwne, gdyby Mrówek przez brak seksu panią zostawił. Musi go to bardzo frustrować.
Wiem, że nie miał złych intencji. Jednak nieświadomie pobudził mój lęk przed opuszczeniem. Myśli, że Mrówek mnie zostawi urosły do gigantycznych rozmiarów. I nie umiem sobie z nimi poradzić.

562 – tak leci mi czas

Ostatnio mało piszę. To dlatego, że jestem bardzo zajęta.
Przed pracą przepisuję „Uśpioną”. Po niej – czytam książki o psychopatii, przygotowując się do pisania kolejnej książki o roboczym tytule „Bestseller”. Wspominałam już o tym?
Niestrudzenie uczęszczam na terapię. W kwietniu miną trzy lata mojej współpracy z panem M.
Po tym czasie mogę powiedzieć z czystym sumieniem, że zmiana terapeuty była strzałem w dziesiątkę.
Leczenie bardzo mi pomaga. Jestem coraz normalniejszą osobą. Nie okaleczam się już, nie działam autodestrukcyjnie. Kryzysy nie są już tak silne i niebezpieczne, jak kiedyś.
Chwilami odczuwam szczęście. Choć wciąż jedną noga jestem w rozpaczy lub pustce. Ale to nic. To minie. Kiedyś na pewno.
Kochani, nie bójcie się leczenia. To najlepsze, co możecie dla siebie zrobić!

558 – terapia borderline: anhedonia

Sesję zaczęłam od ostatnich wydarzeń na Nanga Parbat.
– Całą sobotę śledziliśmy doniesienia z akcji ratowniczej. Trzymaliśmy kciuki za Tomka. Nie umiem dojść do siebie po tym, że stracił życie spełniając swoje marzenie.
Potem były łzy. W ukryciu. Za kurtyną włosów. Nie płakałam. Same leciały, gdy opowiadałam o smutku. O swoim złym stanie psychicznym.
– Ale kiedyś było gorzej, prawda? Pamiętam, jak się pani denerwowała, gdy mówiłem, że w takim stanie nie jest pani sobą. Ale teraz, gdy pani o tym opowiada, widać wciąż przywiązanie do tego nastroju.
Wyjaśniłam, że kiedyś nie chciałam czuć się lepiej. Teraz irytuje mnie, że nie potrafię się z tego otrząsnąć.
– Pisanie by pani pomogło, prawda?
Zrobiłam sobie dziś wolne. Po powrocie z terapii poszłam za radą terapeuty i wzięłam się za pisanie. Początkowo szło mi opornie, ale w końcu się rozpisałam. Jestem półtora rozdziału Uśpionej do przodu. Wysłałam tekst i okładkę „Samobójstwa na raty” do wydawnictwa. Ale nic mnie nie cieszy.
Pieprzona anhedonia.

553 – terapia borderline: zjazd

Od zeszłej sesji nie mogę dojść do siebie. Poruszenie tematu seksu sprawiło, że zamknęłam się w sobie i uruchomiły się stare mechanizmy. Cały czas jest mi smutno, to wręcz rozpacz. Łzy cisną się do oczu, myśli samobójcze pchają w głowę a przymus autoagresji daje się we znaki.
Na myśl o jutrzejszej terapii jest mi niedobrze. Nie chcę tam iść. Mam ochotę napić się przed sesją, jak wtedy, gdy bałam się powiedzieć o czymś ważnym i przychodziłam pod wpływem.
Trzymajcie jutro za mnie kciuki. Mam nadzieję, że nie ucieknę spod gabinetu.

552 – terapia borderline: myśli samobójcze odpowiedzią na problemy

To była trudna sesja. Zaczęło się niewinnie. Aż w którymś momencie terapeuta spytał:
– Co jeszcze chciałaby pani zmienić w swoim życiu?
Pustka w głowie.
– Nie wiem… – odpowiedziałam zrezygnowana.
Znów pojawił się lęk przed końcem terapii.
– Ja myślę, że problemem jest strefa intymna.
– No tak – przyznałam, chcąc jak najszybciej skończyć ten temat.
Nic z tego. Terapeuta go ciągnął. Chciałam stamtąd uciec. Jak najszybciej. Nastrój poszybował w dół. Po dłuższej chwili milczenia wyznałam w końcu, że pojawiły się myśli samobójcze.
Tak, wiem. To reakcja na trudny temat. Ale ja jeszcze nie jestem na to gotowa.

551 – psychiatra

Widziałam się dziś z psychiatrą. Poszłam tylko po receptę – pierwszy raz w życiu.
– Nigdy nie widziałem pani w tak dobrym stanie – powtórzył słowa terapeuty z poprzedniej sesji.
Nie chciałam się z nim zgodzić, że to nie zasługa chemii, a mojej ciężkiej pracy nad sobą. To dzięki arypiprazolowi jestem taka – normalna. Mam siłę i chęci, pracuję, czytam, piszę. Mam siłę na marzenia. Mam siłę, by żyć.

Kocham życie!

548 – terapia borderline: beztroska

– Jest pani w nadzwyczaj dobrej formie – powiedział terapeuta po jakimś czasie rozmowy.
– Już przecież bywałam w takiej.
– Nie aż tak. Przynajmniej, tak długo, jak się znamy.
Po dłuższej chwili stwierdził, że brzmię, jakbym nie miała już żadnych problemów. Przytaknęłam ochoczo, nie mogąc sobie o żadnym przypomnieć.
I w pewnej chwili pojawił się lęk.
– Przecież skoro nie mam już problemów, będzie chciał zakończyć terapię! A ja nie czuję się gotowa. Przecież tylu kwestii nie poruszyłam.
Pomogły dopiero jego słowa:
– Za tydzień o tej samej porze?

545 – terapia borderline: czerp siłę ze swoich słabości

Całą sesję przegadałam. Mówiłam głównie o wrażeniach ze świąt, ale i o muzyce, seksie, moim wyalienowaniu ze społeczeństwa i trudnościach w rozumieniu sensu wypowiedzi innych.
– Zależy mi na życiu i zdrowiu – podsumowałam jakąś swoją wypowiedź.
– I chyba bardziej lubi pani życie, prawda?
Nie mogłam się nie zgodzić.
„W desperackim pragnieniu śmierci, drzemie największa wola życia” – napisałam kiedyś.
I taka jest prawda. Ze swych słabości można czerpać siłę. I to całymi garściami.

Kocham życie!