Category Archives: twórczość

570 – „Bestseller”

Czy wspominałam już, że zaczęłam pisać nową książkę? O roboczym tytule „Bestseller”. To kolejny thriller psychologiczny. Pracuję właśnie nad drugim rozdziałem. Trup znów będzie się gęsto ścielił, jednak tym razem postaram się nie być aż tak brutalna, jak w przypadku Uśpionej.

Tak na marginesie, na fanpage’u Młodego boga znajdziecie konkurs, w którym można wygrać moje wszystkie e-booki, włącznie z Samobójstwem na raty, którego premiera przewidziana jest na początek maja. Zapraszam!

560 – żyć, żyć, żyć!

Pragnę żyć przez wieczność!
Dzisiejszy nastrój zgoła inny niż wczoraj. Rozsadza mnie energia życiowa. Do tego stopnia, że utknęłam w pół rozdziału Uśpionej i nie mogę ruszyć dalej.
Kochani, poza tym dobra wiadomość. Zostało mi do napisania 5-10 rozdziałów. I finito! Kolejna książka pójdzie do wydania. Choć wciąż nie do końca wiem, jak potoczą się losy głównej bohaterki, by dotarła do ustalonego już zakończenia.
Jak ja kocham pisać! Jak ja kocham żyć!

559 – pierwszy wiersz od lat?

Wszystko się pokurwiło.
Świat się rozpadł.
– Do piachu! Do piachu! – wołają tyrani.
Trupy w groby spadają rzędami.
Całe zastępy martwych przez łeb
walą łopatami.
Nic nie jest, jak było.
Słońce krwawym blaskiem świeci.
I nie będzie już ludzi.
Nie urodzą kolejnych dzieci.
– Do grobu! Do grobu!
Rozkazy świszczą w powietrzu.
Zmarli serca wyszarpują
I przesiąkają w niebyt, jak leci.

541 – weno, wróciłaś!

Mam ochotę śpiewać, tańczyć! Wszystko wskazuje na to, że wena wróciła!
Moją głowę przepełniają pomysły na dalszą część „Uśpionej”. I kolejna zmiana planów – będą dwie części książki, ale wydane, jako jedna.
Planuję zacząć pisać w Święta. Ale kto wie… może to nastąpi już dzisiaj?
Mam też pomysł na zakończenie.
Znów będę pisać! Jestem taka szczęśliwa!

539 – klub 27

Od nastoletniego wieku pragnęłam dołączyć do Klubu 27. O czym zresztą pisałam w „Psychiatryku”.
Rok, w którym skończyłam 27 lat, był najgorszym w całym życiu. Wszystko się skumulowało – Autoagresja, tendencje samobójcze, autodestrukcja, negatywne emocje, niestabilność i cały ten syf, z którym osoby cierpiące na BPD muszą się zmagać na co dzień. A do tego wszystkiego kilka miesięcy odbijałam się od drzwi do drzwi, próbując otrzymać pomoc.
Dziś mam 30. Wciąż żyję i się leczę. Jest lepiej. Jest normalniej. Uczę się siebie. Nad niektórymi schematami zapanowałam i niemal zniknęły z życia.
Nanoszę ostatnie poprawki na trzeciej części „Młodego boga…”. To dziennik, który prowadziłam mając 20-27 lat.
Wydałam trzy książki. Pal sześć, że elektronicznie. Trzykrotnie spełniło się moje marzenie. Dodatkowo kolejne dwie książki czekają na wydanie, a ja zamierzam zabrać się do drugiej części „Uśpionej”.
Więc nie mówcie, że nie warto o siebie walczyć. Że nie warto się leczyć. Nie warto tak męczyć. Warto!
I ja jestem tego żywym dowodem.

538 – końcowe prace

Ostatnio rzadko tu bywam. Jakoś nie mam motywacji do pisania.
Powrót do arypiprazolu przyniósł efekty. 7,5mg we krwi i potrafię znowu działać.
Dziś skończyłam korektę „Samobójstwa na raty” i zaczęłam nanosić poprawki na wersję elektroniczną.
Niedługo będziecie mogli przeczytać demo autorskie. A wydanie? Mam nadzieję, że niedługo po nowym roku.

520 – weno wróć!

Od czwartku mam wolne.
Zdążyłam w tym czasie przeczytać „Anioły jedzą trzy razy dziennie” Grażyny Jagielskiej i zamówić kolejne dwie książki, które najprawdopodobniej też połknę na raz. Jestem głodna czytania. Zaniedbałam tę dziedzinę życia. Czas to nadrobić.
A teraz?
Siedzę z parującą czarną kawą i wydrukiem „Uśpionej” przed sobą. Zaczęłam czytać.
Plan jest taki, by zamiast dwóch części po 150 stron wydanej książki, dopisać po prostu część dalszą i nie pozostawiać czytelnika z ogromnym niedosytem, co usłyszałam od moich prerecenzentów.
Tak bardzo brakuje mi pisania! Weno, wróć łaskawie pod mój dach.