519 – koszmary

Są takie sny, które rozwalają na cały dzień. A czasem i tydzień. Ta noc obfitowała w nie.
Obudziłam się roztrzęsiona i zlana potem. Trudność sprawiało trafienie fajką do ust.
Podwoiłam dawkę antydepresanta. Mamy z psychiatrą umowę, że zaleca mi widełki dawek, pomiędzy którymi mogę się poruszać wedle potrzeby. Dziś właśnie nastał ten dzień.
Myśl o jutrze wywołuje mdłości. Praca. Wiem, siedzę w domu, przed własnym komputerem. Co może być nie tak? Hmm… Oprócz tego, że wszystko? Nie chodzi o ludzi, są w porządku. Nie chodzi o obowiązki służbowe, te znam od jakichś 7 lat i dobrze się w nich czuję. Więc co? Presja czasu, zamieszanie, robienie po kilka razy tego samego. I na koniec – już sama nie wiem, co.
Wczoraj wieczorem marzyłam. Marzyłam o pisaniu. Zdawało mi się, że pęka jakiś lód, spod którego wyłania się wena. Pojedyncze pomysły, pojedyncze zdania. To było cudowne uczucie. Dziś pozostał chłód. I rezygnacja.

Podziel się!

511 – kryzys zażegnany

Tak się przynajmniej wydaje. 0,5mg flupentyksolu na noc i 100mg sertraliny rano – ten koktajl postawił mnie na nogi. Nastrój się wyrównał, destrukcyjne myśli zelżały.
Przez ostatnie kilka dni moje oczy cieszył widok listy TOP 100 Empiku kategorii Psychologia. Oto dlaczego:

Top100 Empik

Dnie wypełnia mi praca zawodowa, której ostatnio jest sporo. Przynajmniej mam zajęcie.
Za tydzień wraca terapeuta. Boję się tego powrotu. Znów zamknęłam się w sobie.
Brakuje mi pisania. Choćby tu, na blogu. Rozważam powrót do pracy nad trzecią częścią Młodego boga – „Samobójstwo na raty”. Skoro na razie nie mogę się zabrać za beletrystykę („Uśpiona” czeka na poprawki, a „Bohema” na dalszy ciąg pisania), może jakoś pójdzie z autobiograficzną?
Chcę, marzę, by wszystko wróciło do normy. Chcę znów poczuć długopis w palcach i kartkę pod dłonią. Stawiać kolejne litery, zapełniając biel, czarnymi znakami.

Podziel się!

502 – mazgaj

Co za z dupy dzień.
Wstałam do pracy o ósmej. Chwilę potem już siedziałam przy komputerze. I co? Przez dwie godziny nie zrobiłam nic. A nie, przepraszam – byłam bardzo zajęta. W końcu płacz, pieklenie się w myślach na los, żegnanie z pracą, pretensje do siebie, że nie umiem czegoś zrobić. A na końcu okazało się, że próbowałam robić nie to, co trzeba. A wtedy jeszcze więcej łez, rozżalenie, poczucie końca, utrata strzępków poczucia własnej wartości, pozbawienie życia sensu, myśli samobójcze i przymus autoagresywny. Lorafen nie pomógł.
Dlaczego każda moja praca musi się tak kończyć? I kończyć zanim na dobre zaczęła? Nie nadaję się do życia w tym kapitalistycznym świecie. Mam dość.
Chcę się schować w kołdrę i płakać. A potem rozpłynąć się, jak pod słońcem rosa.

Podziel się!

500 – maruderka

Wybaczcie, ale przyszłam tu po to,żeby się nad sobą trochę poużalać. Może to mi pomoże?
Mam pracę, jaką chciałam. Robię to, co umiem i to z domu. I co? Pracuję tydzień. Te dni były przyjemne. Cieszyłam się, że mam tę fuchę. Aż tu nagle przyszedł dzisiejszy poranek. Łzy w oczach, przeklinanie budzika.
Ale zasiadłam do komputera. No i zaczęły się schody.
A bo nie wiem, a bo nie umiem, a bo nie rozumiem. Spirala zaczęła się nakręcać aż zostawiłam wszystko i zaczęłam płakać. I już, że wszystko jest bez sensu. Że żyć mi się nie chce. Że mnie zwolnią. Że sama się zwolnię. Że wszystko znowu psuję.
Miałam zacząć pracę nad „Bohemą” – książką, którą zaczęłam jakiś czas temu i porzuciłam. Ale dziś to nie jest dobry dzień na wychodzenie z łóżka.

Podziel się!