654 – urlop

Od wczorajszego wieczoru jesteśmy u moich rodziców.
Obudziłam się dziś o wpół do ósmej. Wzięłam zeszyt z Bestsellerem i popijając kawę, machałam długopisem nad kartką. Nic nie napisałam. Ani słowa.
Zaczęłam za to czytać. Siedziałam sobie na huśtawce na tarasie i pochłaniałam książkę „Polscy seryjni mordercy”.
Rano byliśmy na długim spacerze w lesie. Pod wieczór byliśmy w lesie na rowerach.
Czuję, że tu wypocznę. I odżyję psychicznie.
Tylko żebym jeszcze mogła pisać…

Podziel się!

650 – zarwana nocka

No kto by pomyślał… Wiecie, dlaczego zarwałam noc? Nigdy nie zgadniecie!
Ja, która nie przepadam za konsolą i grami, grałam z Mrówkiem w GTA do trzeciej nad ranem! Tak mnie to wciągnęło. Nie posądzałam się o to. Co innego zagrać jeden, dwa meczyki w Pro Evo, a co innego jeździć po mieście, strzelać do ludzi i kraść samochody. A jednak. Spodobało mi się.

Nastrój trochę lepszy. Niemniej jednak wciąż nie mogę się doczekać sesji, a to jeszcze tydzień.

We wrześniu urlop. Nareszcie! Może skończę pisać Bestseller? Ostatnio pisanie mi nie idzie.

Zaakceptowałam projekt banneru reklamowego w Charakterach. Opublikują go w połowie września.

A już na dniach… Ruszy przedsprzedaż papierów w Empiku z dostawą do domu!

Podziel się!

647 – nieznaczna poprawa

Piszę, żebyście się nie martwili. Jest nieznaczna poprawa. Myśli samobójcze odpuściły, nie okaleczam się. Czekam niecierpliwie na sesję.
Próbuję pisać Bestseller. Posuwam się powolutku do przodu.
Ale powiem Wam, że zgłupieć można od tych ciągłych wahań nastroju. Raz latam pod niebiosa, by za chwilę szykować sobie pętlę na szyję.

Podziel się!

645 – zawalił się świat

Zwalił mi się na głowę cały świat. Życie leży na wznak i ma wszystko w dupie.
Nasz związek to fikcja. Suma frustracji, lęków i złych emocji.
Ostatnio najczęściej przytula mnie łózko. Poduszka spija litry łez. To jedyni przyjaciele.
Zabrał mi Lorafen. Przecież bez niego nie funkcjonuję. A raczej funkcjonują wszystkie lęki i najgorsze mechanizmy.
Wczorajsza rozmowa smsowa z terapeutą. Tak mi wstyd. Po co napisałam, by porozmawiał z moim psychiatrą? Co by to miało dać?
Obiecałam panu M. że się nie zabiję. Trudna to była obietnica. Ale zamierzam jej dotrzymać. Będę się starać. Z całych sił.
Inaczej się ma rzecz z okaleczaniem… Za późno.
Czuję się niepotrzebnym nikomu śmieciem. Pierdolonym zerem, dla którego szkoda tlenu.
Chciałabym krzyczeć: POMOCY! Ale wiem, że odpowie mi tylko echo.

Podziel się!