871 – syndrom oczekiwania na sesję i na ostateczny koniec

Jutro rano sesja. Jak zwykle w piątki o 9:15 usiądę w fotelu i zacznę mówić. Jednak dziś… towarzyszy mi ogromny lęk. Taki, jaki pojawiał się przed spotkaniami, na których miałam opowiadać, że znów się niszczyłam. Lęk przed odrzuceniem.

Oprócz tego jest we mnie ocean smutku. Bezbrzeżna rozpacz. Całkowita rezygnacja. Poczucie bezsensu. Chciałabym się zwinąć w kulkę, nakryć kołdrą łącznie z głową i płakać. Płakać długo i żałośnie.

Wiem, że nałożył się na to PMS i fakt, że od czterech dni jestem bez antydepresanta. A mimo wszystko, te emocje są tak prawdziwe. Tak dojmujące.

Normalnie wzięłabym benzo. Ale tabletek brak od dłuższego czasu, a doktor nie odpisuje.

Czuję się naprawdę źle. Cierpienie daje się we znaki. Rozczulam się nad sobą i mam wrażenie, że wszystko wróciło. Jakbym nigdy się nie leczyła. Mogłabym zapić garść tabletek alkoholem. Albo chwycić żyletkę i urządzić sobie krwawy maraton. Póki co, powstrzymuję się. Jednak jestem coraz bliższa zrobienia sobie drinka z pozostałej po Sylwestrze wódki.

Nie chcę się tak czuć. To się zmieniło definitywnie. Kiedyś podsycałabym ten stan i próbowała wywołać myśli samobójcze. A dziś siedzę w pracy i próbuję skupić się na kodzie.

Po lewej stronie dopala się świeczka zapachowa. A ja… chciałabym jak ona, wkrótce zniknąć.Jej płomień jest tak spokojny. Hipnotyzuje. Jego gorąco potrafiłoby uszkodzić skórę. A mimo wszystko trzymam ręce z dala. Chyba cierpię wystarczająco, nie potrzeba mi dodatkowych bodźców bólowych.

Za oknem delikatnie prószy śnieg. Płatki spadają, jakby od niechcenia. Jeszcze nieświadome, że ich lot zakończy się roztopieniem w płytkich kałużach.

Już nie mam ochoty krzyczeć „panie M., uratuj mnie!”, a błagać „panie M., nie opuszczaj mnie”…

Muszę w końcu poruszyć temat zakończenia terapii. A na samą myśl robi mi się niedobrze. Ale muszę w końcu zadać pytanie „dlaczego?”. Panie M., dlaczego musimy kończyć już teraz? Skoro jest we mnie jeszcze tyle chaosu, tyle nierozwiązanych konfliktów wewnętrznych. Przecież nie dam sobie rady sama, szybko wrócę do tego, co było. I nie będzie to żadna pokazówka. Po prostu nie mam w sobie jeszcze na tyle siły, by się temu samej przeciwstawić. Potrzebuję wsparcia, motywowania i nieustannego wzmacniania. Jestem jak kilkulatka, której mama mówi „idź w świat, jesteś już duża, poradzisz sobie sama”. I momentalnie coś we mnie zaczyna wołać, że to gówno prawda!

Podziel się!

867 – poświąteczne pisanie

Święta, Święta i po Świętach, jak to mówią. Minęły mi spokojnie i leniwie. Dobre jedzenie, sporo spania, oglądanie filmów i seriali, pisanie i czytanie. Z Mrówkiem zgoda.

Wzięło mnie na pisanie. Od niedzieli plik „Guru” powiększył się o siedem stron A4 na komputerze. Bo robię eksperyment i piszę od razu na laptopie, pomijając etap pisania odręcznego.

Czytam też „Dzieci psychiatryka” Sary Romskiej i, nie powiem, ta lektura przyda mi się przy pisaniu najnowszej powieści.

Muszę się przygotować do wywiadów, ale na razie nie mogę się oderwać od „Guru”.

Od dwóch miesięcy jestem na wortioksetynie. Jednak nie jestem zadowolona. Nastrój mam ledwie neutralny, cały czas chce mi się spać, a przez ponad dwie godziny po połknięciu tabletki (mimo wmuszania w siebie śniadania i popijania dużą ilością wody) mam takie mdłości, że muszę się kłaść z obawy przed wymiotami. Chyba wrócę do sertraliny.

Dostałam również propozycję wydania „Granic obłędu”. Niestety, w wariancie współfinansowania, więc nie wiem, czy się zdecyduję. Cóż, minęły dwa miesiące od rozesłania propozycji wydawniczej, więc może ktoś jeszcze się odezwie…

Rok kończę urlopem i próbą odzyskania równowagi psychicznej. Złość i napięcie rozładowuję na postaciach thrillera.

Marzy mi się kilka dni w Amsterdamie. Albo na Sycylii. Ale co zrobić. Trzeba siedzieć na dupie w domu. I czekać aż to szaleństwo się skończy.

Podziel się!

865 – jakoś… nie mam pomysłu na tytuł

Właśnie czytam „Dzieci psychiatryka” Sary Romskiej. Autorka jest pielęgniarką w szpitalu psychiatrycznym dla dzieci i młodzieży, a w książce opowiada historie młodych ludzi przebywających na oddziałach psychiatrycznych. Jednym z wątków jest również opis zasad funkcjonowania oddziału.

Dochodzę do setnej strony i powiem Wam, że niejednokrotnie w moich oczach stają łzy. Ta opowieść wzrusza i szokuje. Jest wstrząsająca.

Dodatkowo porusza mnie to, że gdyby ktoś z dorosłych wiedział, co się ze mną działo od czternastego roku życia, również mogłam tam trafić. W zasadzie, choć trudno mi to przyznać przed samą sobą, żałuję, że profesjonalną pomoc zaczęłam otrzymywać dopiero mając dwadzieścia siedem lat. Gdyby ktoś zaczął ze mną pracować już wtedy, może nie rozwinęłoby się u mnie borderline? Być może nie przeżyłabym niewyobrażalnej ilości cierpienia, nie targałabym się na swoje życie tyle razy. Nie wypiłabym hektolitrów alkoholu i nie zjadłabym kilogramów leków. Może…

Dzisiejszy dzień obfituje w smutek. Nie rozpacz, a dojmujący smutek właśnie. Wyjątkowo mocno daje się we znaki przymus cięcia. Myśli o żyletce zagościły na dobre w mojej świadomości. Ale nie, nie zamierzam ich realizować.

W poniedziałek w samo południe mam pierwszy z dwóch wywiadów. Dla studentki trzeciego roku dziennikarstwa, która ma przeprowadzić rozmowę z pisarzem na zaliczenie jednego z przedmiotów. Dostałam ponad trzydzieści bardzo ciekawych pytań. Niestety, jeszcze nie zaczęłam się przygotowywać.

Muszę dziś też siąść do pracy zawodowej. Ale od poniedziałku wolne przez tydzień. Oprócz przygotowań do Świąt, mam nadzieję, że uda mi się nadgonić trochę z pisaniem Guru.

We wtorek ostatnia w tym roku sesja i dwa tygodnie przerwy. Może, ze względu na brak spotkań przez tyle czasu, uda mi się poruszyć temat lęku przed utratą relacji z panem M.? Może uda mi się zadać pytanie „dlaczego”? Dlaczego musimy kończyć terapię? Dlaczego musimy ją poświęcać? Dlaczego teraz? Dlaczego, skoro jest jeszcze tyle do zrobienia? Dlaczego uważa, że powinnam iść na behawioralną? Czy ma mnie dość? Jest we mnie tyle wątpliwości, które muszę rozwiać, że aż mnie to przeraża. Ale muszę, muszę to wszystko wyartykułować, bo wybuchnę!

Wracam do czytania.

Podziel się!

861 – unieważnienie

Po ostatnim wpisie wylało się na mnie wiadro pomyj. Wszyscy, jak jeden mąż, stanęli po stronie terapeuty, twierdząc, że mu współczują i rozumieją, dlaczego nie chce ze mną dłużej pracować.

Serio?

Chyba jeszcze nigdy nie zostałam tak bardzo unieważniona. Czuję się jak śmieć, problem, którego należy się pozbyć. Jak kupa łajna, którą należy sprzątnąć i wyrzucić, bo śmierdzi i przeszkadza w sielskim życiu.

Mam w głowie chaos, totalny chaos i taki rozpierdol, że nie wiem, co myśleć i czuć. Co chwilę płaczę i próbuję samą siebie przekonać, że powinność samobójstwa mnie nie dotyczy. Ale umysł nie chce słuchać. Uroiło mi się we łbie, że muszę uwolnić bliskich i świat od swojego istnienia, które przynosi sam ból i atmosferę nieporozumień.

Że żadna terapia mi nie pomoże.

Szłam do pana M. z ogromną nadzieją. Przez te wszystkie lata uważałam, że właśnie ten człowiek pomoże mi osiągnąć względny spokój i równowagę. Teraz okazuje się, że płonne to były nadzieje. Że wygrało moje popierdolenie, które zniszczyło naszą relację do tego stopnia, że pan M. nie chce już dłużej ze mną pracować.

Szczerze? Straciłam nadzieję. Straciłam wszelką nadzieję, że da mi się pomóc, a ja przestanę być tak trującym toksykiem.

Może powinnam się wycofać. Unicestwić Mrówczyńską, zostawić ją jako wspomnienie niespełnionych ambicji. Nie wystawiać więcej swojego życia na widok publiczny. Zamilknąć w eterze.

Podziel się!

857 – nagość sześciolatki

Odkąd opowiedziałam panu M. o zapaleniu opon mózgowych, które przeszłam w dzieciństwie i hospitalizacji z nim związanej, nie mogę przestać o tym myśleć.

Od soboty towarzyszy mi ogromne wzruszenie. Co chwilę chce mi się płakać lub wręcz łzy stają w oczach. Powiedziałam o tym terapeucie na wtorkowej sesji.
– Potrafię się wzruszyć nawet na reklamie! – Żaliłam się panu M.
– Na reklamie czego? – Zainteresował się.
– No, kurwa, żadnej konkretnej. Jeszcze, żeby była rzeczywiście jakaś wzruszająca. Ale to się dzieje nawet na spocie proszku do prania! – Odpowiedziałam żywo i z pewnym oburzeniem, po czym oboje wybuchnęliśmy śmiechem.

Moja przyjaciółka B. zasugerowała, że być może to wzruszenie związane jest z faktem, że pan M. empatycznie towarzyszył mi podczas opowiadania o tamtej hospitalizacji, fakcie, że byłam tam sama, bez wsparcia rodziców. Że był obecny i wykazał zrozumienie, a ja niejako dodałam tę jego obecność do swojego wspomnienia, które charakteryzowało się ogromną samotnością. I teraz wzrusza mnie to, że emocjonalnie nie jestem już sama w tej szpitalnej sali. Może ma rację?

Ale ja nie chciałam o tym. Coś mi się przypomniało. Coś bolesnego z tamtego okresu.
Mimo że miałam sześć lat, mocno rozwinięte były we mnie poczucie wstydu i potrzeba prywatności. To był początek lat dziewięćdziesiątych, bodajże rok dziewięćdziesiąty trzeci, jak dobrze liczę. Inne czasy…

Jak dziś, pamiętam to traumatyczne przeżycie. Kąpiel, a raczej prysznic w brodziku. Pielęgniarki zagoniły wszystkie dzieci z mojej sali do łazienki (która, tak na marginesie, nie miała drzwi i idąc do toalety nie miało się ani odrobiny prywatności). Kazały się nam wszystkim rozebrać, rzuciły piżamy na stos i ustawiły w rządku. Każde dziecko było przez nie po kolei myte. Tak, na oczach pozostałych. Pamiętam, że chciałam stamtąd uciec. Nagość moja i moich towarzyszy niedoli bardzo mnie krępowała. Był we mnie bunt, niezgoda na takie traktowanie. Kiedy przyszła moja kolej, stałam bezwolnie w tym brodziku, ze łzami w oczach. Czułam ręce pielęgniarek na całym ciele i wpatrzone we mnie jakieś dziesięć par dziecięcych oczu. To było tak upokarzające… Chciałam krzyczeć „mamo, pomóż! Mamo, zabierz mnie stąd!” ale nie było do kogo. Nikt nie słyszał mojej wewnętrznej rozpaczy, poczucia odarcia z godności, prywatności i intymności. Byłam przerażona, zrozpaczona, zawstydzona do szpiku kości. I byłam z tym wszystkim SAMA.

Podziel się!