534 – jedna jaskółka…

Jak to mówią, jedna jaskółka wiosny nie czyni. W sobotę obudziłam się w dobrym humorze, po czym dostałam telefon od mamy – zmarł dziadek. Depresyjny nastrój powrócił, choć jego śmierć była kwestią dni i dobrze o tym wiedziałam.
Dziś obudziłam się zmarznięta do szpiku kości. Budziłam się co chwilę, ale ten ostatni sen, nad ranem, rozwalił mnie na łopatki.
Cała otoczka jest nieważna. Byłam z Mrówkiem. A jednak poszłam na spacer z nieznajomym, któremu najwyraźniej się podobałam. Trzymaliśmy się za ręce, a ja tłumaczyłam mu, dlaczego nie możemy być razem.
– Przecież mówiłaś, że go nienawidzisz – próbował mnie podejść.
– Bo byłam na niego wściekła. Wiesz, jak jest – raz kocham, raz nienawidzę, ale nie chcę i nie potrafię bez niego żyć.
Ta senna scena sprawiła, że obudziłam się z soplem lodu zamiast serca. Mój wyrok na samej sobie był jesnoznaczny: zdradziłaś narzeczonego. Choć przecież wiem, że to tylko sen…

Podziel się!

526 – kim jestem?

Nicością jestem. Nie ma we mnie nic. Otchłań unicestwiająca wszystko.
Zarabianie, żeby wydawać. Choć bez wydawania też się żyło. Tworzyło się…
Chwycić za żyletkę i wyrwać się z tej pustki. Choć na chwilę.
Od dawna już nie piszę.

Niechaj pasie brzuchy nędzny filistrów naród!

Choć ciało wciąż oddycha, ja umarłam.

Podziel się!

521 – i po wolnym

Tygodniowy urlop dobiega końca. Jutro do pracy.
Zdążyłam w tym czasie przeczytać pół „Uśpionej” i straciłam werwę.
Nieliczne promienie słońca wpadają przez okno. Rozświetlają pokój, tworząc taneczne widowisko światła z cieniem. Łysiejące drzewa bujają się w rytm wiatru. Nieuchronnie nadchodzi jesień.
Smutek we mnie i umieranie dookoła mnie. Nie nastraja to zbyt optymistycznie.
Zawinąć się w koc. Schować przed światem. I zapomnieć, że się żyje…

Podziel się!