727 – terapia borderline: obojętność

Do gabinetu weszłam w dobrym nastroju.
– Od jakichś trzech tygodni dobrze się czuję – powiedziałam, a pan M. się uśmiechnął.
– Wygrzebała się pani z dużego kryzysu, prawda?
– Oj, tak.
Rozmawialiśmy o różnych sprawach. Skakałam z tematu na temat. Aż uchwyciłam się wspomnień z dzieciństwa.
– Boję się, co będzie, jak rodzice przeczytają Samobójstwo na raty.
– Dlaczego?
– Bo po przeczytaniu Psychiatryka rodzice stwierdzili, że część z moich wspomnień nie miała miejsca. A ja chciałabym wiedzieć, co jest prawdą… Czy to możliwe, że sobie to wymyśliłam? – Zadałam pytanie retoryczne.
– Czyli zaczyna pani wątpić w swoją prawdę?
– Trochę tak. Zawsze chciałam, żeby ktoś stanął z boku i powiedział mi, jaka jest prawda. Kto ma rację.
– Być może pani dzieciństwo nie było aż tak złe, jak pani pamięta?
– Ale ja nie twierdzę, że było złe. Mam też ogromną ilość dobrych wspomnień. Wiem, że rodzice mnie kochali i kochają i chcieli dla mnie jak najlepiej. Nie zakładam ich złej woli. Twierdzę po prostu, że były wydarzenia, które mnie bardzo zraniły.
– Może podać pani jakiś przykład?
– Kiedy miałam sześć czy siedem lat, byliśmy z rodzicami na wakacjach na polu namiotowym. Poznałam tam kolegę. Jego ojciec przyniósł raki. Bardzo chciałam zobaczyć, jak się je przyrządza. A rodzice w tym czasie chcieli, żebyśmy poszli na spacer. Zostałam jednak z kolegą. Kiedy wrócili, podbiegłam do nich. I usłyszałam, że mam iść do nowej rodziny, bo nie jestem już ich córką. Czy to możliwe, że sześciolatka sobie to wymyśliła? Albo kiedy byłam niegrzeczna i nie chciałam się uspokoić, rodzice udawali, że dzwonią do domu dziecka, żeby mnie zabrali.
– To bardzo brutalne słowa. Takie podejście ujawnia się w pani dorosłym życiu. Kiedy jest pani obojętna w stosunku do Mrówka i izoluje się, jest pani wtedy w stosunku do niego agresywna.
– No ja to wiem, teraz. Ale kiedy taka jestem, nie dostrzegam tego.
Pan M. uważa, że ranię, bo byłam raniona. Gdzie więc leży prawda? Czy moje wspomnienia są tylko moim wymysłem? Czy rodzice po prostu nie chcą pamiętać tych złych chwil? Czy kiedyś się tego dowiem?

Podziel się!

724 – terapia borderline: znów w związku

Znów weszłam do gabinetu rozpromieniona. Spóźniłam się kilka minut.
– Pisałam i straciłam poczucie czasu – uśmiechnęłam się do pana M.
– Od rana?
– Tak. Trochę się pozmieniało – zaczęłam, mając na myśli sytuację w domu.
– Tak?
– Zeszliśmy się – powiedziałam z uśmiechem od ucha do ucha. – W tamten wtorek wieczorem długo rozmawialiśmy. Choć właściwie to Mrówek mówił… – zaczęłam relacjonować wydarzenia sprzed tygodnia.
– Cieszy się pani? – Spytał w końcu, gdy skończyłam opowieść.
– Bardzo! I znów poczułam ulgę. Najpierw ulga, że się rozstaliśmy, a teraz, że się zeszliśmy.
– Ja myślę, że ta ulga może być spowodowana tym, że zobaczyła pani, że może żyć bez Mrówka. Bo od jakiegoś czasu wyglądało to tak, że Mrówek nie chce z panią być, a pani jest na nim uwieszona i nie wyobraża sobie życia bez niego.
– Wiem – przyznałam.
To była dobra sesja.

Podziel się!

721 – terapia borderline: rozstanie

O tym, że rozstałam się z Mrówkiem, pan M. dowiedział się od razu w sobotę, z SMS-a. Jednak chyba nie spodziewał się, w jakim nastroju przyjdę na sesję. Byłam rozpromieniona.
– Widzę, że nastrój się pani zmienił – zaczął.
Opowiedziałam mu o cierpieniach zeszłego tygodnia, pijaństwie i cięciu. Potem o tym, jak się rozstaliśmy.
– Chyba pani ulżyło, że w końcu zostało to nazwane, prawda?
– Bardzo!
– Ja tak myślę, że te ostatnie problemy w terapii to była zapowiedź tego. Że chciała się pani rozstać, ale nie ze mną, tylko z Mrówkiem.
Przyznałam, że jest to całkiem możliwe. A więc znowu projekcja!

Cóż mam Wam napisać. To było burzliwe jedenaście lat. Ale tak będzie lepiej dla nas obojga.

Podziel się!

720 – terapia borderline: autodestrukcja

Na sesji mówiłam. W końcu. Nie było czarnych dziur i pustki w głowie. No, chwilami.
Tym razem rozmawiałam. A o czym? O autodestrukcji, rzecz jasna. Przecież o tym mogę nawijać godzinami, nie?
Problem w tym, że znów wrócił przymus powieszenia się. Ale nie, nie po to, by się zabić. A skrzywdzić. Poczuć ból i mieć śmierć na wyciągnięcie ręki. Poczuć w końcu kontrolę.
Pan M. nie wezwał policji ani nie odesłał mnie do psychiatry. Zna ten stan tak samo, jak ja. Wie, że nie chcę się zabić.
– A co panią powstrzymuje przed tym? – Zapytał w którymś momencie.
– Nie chcę robić sobie krzywdy – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
Co nie powstrzymało mnie przed pocięciem się po powrocie do domu…

Podziel się!

719 – terapia borderline: brak przełomu

Dziś nie wzięłam Lorafenu przed sesją. Stwierdziłam, że muszę to przeżyć bez znieczulaczy. Efekt? Nie przeczytałam listu.
Kiedy siadłam w fotelu, znów nie potrafiłam się ruszyć ani nic powiedzieć. Jednak nie przemilczałam całej sesji. Coś tam mówiłam, choć z wielkim trudem. Pan M. zadawałam pytania, a ja próbowałam na nie odpowiadać, choć szło mi różnie.
Przełomu nie było. Niemniej jednak, spotkanie nie należało do całkiem nieudanych.

Podziel się!